تاریخچه بارگاه امام حسین ( علیه السلام )

تردیدی نیست که بدن مقدس امام حسین ( علیه السلام ) را در کربلا در همان محل

شهادت دفن کردند . ولی راجع به سر مبارک ایشان اختلاف است . بعضی دمشق و

برخی عسقلان و گروهی مدینه در قبر فاطمه و جمعی نیز در نجف نوشته اند و

 بیشتر از همه شیعه معتقد است که سر مبارک امام حسین ( علیه السلام ) به دست

حضرت سجاد ( علیه السلام ) سپرده شد و آن حضرت به کربلا برد و به تن شریفش

 ملحق کرد و دفن فرمود . مشهد الحسین و محل راس الحسین در قاهره ؛ مقام

 الحسین  در کوفه و عسقلان و نجف همه محل تلاقی آن سر مبارک بوده ولی محل

 دفن کربلای معلی است . علامه مجلسی نیزمی نویسد به اتفاق نظر علمای امامیه

سر مطهر به بدن ملحق و مدفون شد . درباره قتلگاه باید گفت : زمین کربلا پستی و

 بلندی بسیاری داشت و امام زمین پستی را برای مصرع خویش انتخاب فرمود که

به گودال قتلگاه معروف است و در همان جا شهید شد .

گودال قتلگاه هم اکنون دارای سقفی است و روی آن صندوق مبارک نهاده شده است

و روی صندوق ضریح قرار دارد که در میان روضه منوره است و روضه در بین

دو مسجد بالا و مسجد پشت سر قرار دارد . در طرف پایین پا در زاویه روضه ؛

قبورشهدا می باشد و این مجموعه اکنون حرم حسینی را تشکیل می دهد .

صندوقی که هم اکنون بر روی مرقد مبارک است در نهایت استحکام و ظرافت به

رنگ های مختلف خاتم شده و با عاج شاهکارهای صنعت را در آن به کار برده اند .

این صندوق در عصر شاه طهماسب دوم یا زمان شاه سلطان حسین ساخته شده و

تاریخ ساخت آن 1133 نوشته شده است ولی در سال 1216 در اثر غارت و آتش

زدن وهابی ها مقداری ار آن سوخت که از سال 1219 تا 1225 آن را تکمیل و

تعمیرنمودند و با عاج سوره هل اتی و سایر سور کوچک قرآن به طور عمودی و

افقی در اطراف کنده های بالا و پایین نقش شده است .

ضریح مقدس

1-   در ابتدا ضریح فولادی بوده است .

2-   آن ضریح نقره ای که قوایم آن از چوب جنگلی و از هند تقدیم گردید .

3-   ضریحی که فتحعلیشاه قاجار تقدیم کرد .

4-   ضریح نقره دیگری که ناصرالدین شاه تقدیم نمود که مشبک بوده و هر رکنی

پنج شبکه در طول و چهار شبکه در عرض داشت .

ضریح کنونی از هند از طرف شیعیان و دوستان تقدیم شده وبسیار مجلل و جالب

توجه است  . ضریح مقدس از نقره خالص ساخته شده است و ارتفاع آن 3 متر

می باشد و بالای آن مکلل به طلا و منقوش به خطوط طلایی است . بالای ضریح

گنبد بزرگی است که از داخل ؛ بسیار بدیع است و همه مزین به آینه کاری و

نقاشی است و بسیاری از جاهای آن مینا کاری شده است . در داخل گنبد دو کتیبه

وجود دارد که به خط سفید تمامی اطرلف روضه را در بر گرفته ؛ درکتیبه بالا

سوره هل اتی و سوره های کوچک قرآن نگاشته شده و تاریخ آن 299 ه.ق

می باشد و همچنین در کتیبه پایین سوره اذا جایک المنافقون و سوره دیگر قرآن

است که تاریخ آن نیز1320 ه. ق است .

به نقل کتاب تحفه عالم ؛ طلا کاری قبه امام حسین ( علیه السلام ) از سلطان

محمد خان قاجار است که در سال 1207 صورت گرفت . در عهد فتحعلیشاه

اهالی کربلا نوشتند که طلاهای گنبد سیاه شده است و او هم دستور داد طلاهای

سیاه را به طلاهای بهتری بدل کنند . در دو طرف گنبد از هر طرف قبله دو

مناره است که انها نیز مانند گنبد زرند و بعدها مناره غربی تجدید شد .

در صحن مطهر مناره ای به نام مناره العبد می باشد . حر مطهر دارای هشت

درب است که سه دربه روضه و پنج در به مسجد باز است و بین روضه و مسجد

اکنون فاصله نیست و مساجد هم اینک داخل روضه منوره و حرم مطهرواقع

است .در زاویه جنوب شرقی حرم روضه شهدا می باشد که همه در یک ضریح

واقع است و دارای صندوقی می باشد . صحن مطهر مربعی است که هر ضلع آن

تقریبا صد متر می باشد و در هر ضلع هجده غرفه محرابی شکل واقع شده است .

در ضلع شمالی یک درب بزرگ و در ضلع جنوبی روبه روی ایوان دربی دیگر

به نام زینبیه ؛ در ضلع شرقی سه درب و در ضلع غربی فقط یک درب بزرگ

وجود دارد . بقعه و بارگاه اباعبدالله الحسین ( علیه السلام ) نیز در وسط همین

 صحن متبرک بنا شده است .