است و استجابت امر دیگری است ، اگر بخواهیم دقیق تر صحبت کنیم شاید بتوانیم بگوییم آدمی

  در پی طی کردن شهر دعا رفته رفته به اضطرار نزدیک میشود و خود اضطرار مطلوب و

  نهایت هدف است وگر نه قرار نیست اتفاق خاصی روی دهد .

  در دستوراتی که از ائمه اطهار آمده است هدف توجه دادن به خداوند است در تمام امور ،

  و علم حقیقی داشتن به این مطلب که شفا دهنده همه مرضها و روا کننده همه حاجات خداوند

 علیم است.  در باب مرضهای ظاهری در روایتی از امام صادق (علیه السلام ) وارد شده که

 فرمودند :

  در گذشته پزشک را معالج میخواندند در آن روزگاران موسی ابن عمران از خداوند پرسید:

  پروردگارا درد از کیست ؟

  خداوند فرمود : از من است .

  موسی پرسید : درمان از کیست ؟

  فرمود :  از من است .

  پرسید : پس مردم با معالج چه می کنند ؟

  فرمود : او به این کار دل آنها را خوش و خرسند می سازد .

  پس از این جهت او را طبیب نامیدند .

  طبیب را نه از آن جهت طبیب می گویند که درمان می کند بیماری را ، بلکه از آن جهت طبیب

  می گویند که از بین برنده اندوه از دل است .

  پس همه امور در ید قدرت بی نهایت خداوند است .

  درمان از آن خداوند ،فقر وغنی ، ضعف و قدرت ، همه و همه از آن خداوند است و توجه

   دادن به دعا در این امور برای آن است که انسان در این لحظات و شرایط به خداوند نزدیک

  شود وگر نه اگر قرار شود در عالم نه فقیری باشد و نه مریضی ، نه گرفتاری ، نه محتاجی ،

   و نه دردمندی ، در چنین حالی فرق بین اینها مشخص نمیشود و حکمتهای خداوندی جریان

  نمی یابد و سنت خداوند از بین می رود .

  باید توجه داشت که ارزش دعا به خود دعا کردن و اظهار عجز و ناتوانی در مقابل خداوند

  است نه صرف به دست آوردن آن خواسته ، بلکه یکی از شرایط دعا تسلیم بودن به اراده و

   خواست خداوند است ، و دعا تنها یک وسیله است برای رسیدن به خیر ، گاهی خیر ما همان

   مریضی ویا فقر ویا هرمورد دیگری است که ما از آن بدمان می آید و خواسته ما برای ما

  زیان بار است لذا باید عرض کنیم خدایا اگر خیر است به ما بده و همچنین قصد و غرض از ان

   خواسته نیز خداوند باشد .

  به عنوان مثال : وقتی انسان بیمار شد مقصودش از دعا کردن برای تندرستی اش صرف زنده

  ماندن برای خواسته های نفسانی زود گذر و دنیایی که او را از آفرینش باز میدارد نباشد ، بلکه

   دعا کند که بر اساس اراده خداوند که همان طاعت و عبادت اوست زنده بماند .

  گرایش به دعا کردن باید به خاطر نفس دعا و اظهار نیاز باشد ، نه به جهت خواسته های

    نفسانی ، چرا که اهمیت دعا کردن چنانچه گفتیم به خود دعا کردن است .