آخرين غنچه حضرت زهرا ( علیه السلام ) و مقتل او

ولادت غم‏ انگيز محسن (عليه‏السلام ) همانا روز شهادتش نيز بود ، و كيفيت شهادتش

قبلاً پيشگويى شده بود .

اين دليل بر بزرگى مصيبتى است كه با قتل محسن (عليه‏السلام ) بر اسلام وارد شد

و نشانه‏ شدت غصه‏ اى است كه مادر دلسوخته ‏اش حضرت زهرا (سلام الله علیها )

با از دست دادن اين پسر كشيد .

محسن (عليه‏السلام ) عزيز پيامبر ( صلى اللَّه عليه و آله و سلم ) بود و آن حضرت

قبلاً نام او را تعيين كرده بود .

 اگر اين آخرين گل زهرا ( سلام الله علیه ) به دنيا مى‏ آمد همه به عنوان يادگار

 پيامبر( صلى اللَّه عليه و آله و سلم ) از او ياد مى‏ كردند و گراميش مى‏داشتند .

ولى خوب شد به دنيا نيامد ، چه آنكه هنوز متولد نشده اينچنين او و مادرش

را گرامی داشتند .

اميرالمؤمنين عليه‏السلام فرمود :

اگر فرزندان سقط شده‏ شما روز قيامت شما را ببينند در حالى كه نامى براى آنان نگذاشته‏ ايد ،

سقط به پدرش مى‏گويد : چرا براى من نامى تعيين نكردى ؟

 در حالى كه پيامبر( صلى اللَّه عليه و آله وسلم ) محسن (عليه‏السلام ) را قبل از اينكه

به دنيا بيايد نامگذارى كرده بود .

اسماء مى‏ گويد : وارد خانه‏ حضرت زهرا ( سلام الله علیها ) شديم وقتى كه حضرت جنين

خود را سقط كرده بود ؛ همان كه پيامبر ( صلى الله عليه و آله و سلم ) او را محسن ناميده بود .

چه سوزناك است كه پيامبر(صلى اللَّه عليه و آله و سلم ) از شهادت يادگار

خود خبر دهد و بفرمايد :

 اين شهادت در اثر ضربتى است كه بر دخترم فاطمه ( سلام الله علیه ) وارد مى‏ شود .

پيامبر(صلى الله عليه و آله و سلم ) فرمود :

حضرت زهرا (سلام الله علیها ) زده مى‏ شود در حالى كه باردار است . در اثر اين

ضربت فرزندى كه همراه دارد سقط مى‏ شود ، و خود او در اثر همان ضربت از دنيا مى‏ رود .

گل زهرا (سلام الله علیها ) اول شهيد شد و سپس سقط گرديد ! اما چگونه ؟

اين سؤالى است كه بايد جزیيات ماجرا آن را روشن كند !!!

مادرى كه فرزند همراه دارد مواظبت زيادى مى‏ خواهد . رعب و وحشتى كه مهاجمين

سقيفه پشت در خانه به راه انداخته بودند ، و فريادهاى بلند و بى ‏ادبانه‏ اى كه سر داده بودند

و قصد ورود اجبارى به خانه را داشتند ، مى‏ توانست به تنهايى باعث سقط محسن شود

فرياد « آتش مى‏زنيم » ، و صداى بر زمين انداختن هيزم ، و چيدن آنها با خار مغيلان

كنار ديوار و در خانه و آتش زدن آنها ، و دود و شعله‏ هايى كه از زير در و بالاى

ديوار خانه ديده مى ‏شد ، هر خانم باردارى را نگران مى‏ كرد و به وحشت مى ‏انداخت

اكنون بانويى پشت در آمده كه از يك سو رحلت پدر مهربانى چون بار عظيمى از

غم بر قلب او نشانده ، و از سوى ديگر جفاى مردم در حق شوهر مظلومش دل او

را سخت آزرده است او احساس مى‏ كند مهاجمين قصد ورود به خانه را دارند و در

وضعيت فوق‏ العاده خطرناكى قرار گرفته است . لذا با تمام وجود در را گرفته تا باز نشود

آتش به چوب در گرفته و شعله‏ ها به صورت او اصابت مى‏ كند .

در صاف نيست ! چوبهاى ناهموار دارد ، ميخ دارد ، داغ شده است ! بانويى كه

محسن همراه اوست چگونه بايد مواظب فرزندش باشد؟

در را با لگد مى‏ شكنند و صداى وحشتناكى ايجاد مى‏ شود ، و در به روى بانو مى‏ افتد .

درياى عصمت و حيا با مهاجمين بى‏ حيا روبه‏ رو مى‏ شود . بر دستش تازيانه مى‏زنند

تا در را رها كند ؛ در با ميخش و با ناهمواريش سينه را مى‏ شكافد و خون جارى مى‏ كند .

استخوان پهلو از درون مى‏ شكند و خون جارى مى‏ شود ! لابد اينها براى كشتن فرزندى

كه كنار اين پهلو و سينه به تلاطم افتاده كم است ؟

حمله‏ كنندگان سقيفه يك نفر نيستند . دستور خود را هم از پيش گرفته‏ اند .

آن سيلى كه گوشواره را مى‏ شكند ، تازيانه ‏اى كه بازو را سياه مى ‏كند ،

و بر سر و كتف بانو مى‏ خورد و بى ‏محابا از هر سو فرود مى‏ آيد و خون

جارى مى‏ كند ، پايى كه شكسته باد بر بانوى باردار ضربه مى ‏زند .

آيا با همه‏ اينها هنوز محسن زنده است ؟ بايد بپرسيم هنوز مادر زنده است ؟

با اين همه وحشت و ضربت و جراحت... مادر چه گفت ؟ چه كرد ؟

فضه چه كمكى توانست نمايد ؟ اميرالمؤمنين عليه‏السلام چه كر د ؟

بچه‏ ها چه حالى داشتند ؟

تاريخ ، اين داستان جگرسوز را با تمام تلخى‏ هايش حفظ كرده تا معلوم شود فاطمه

و محسنش (عليهماالسلام ) باهم و از يك سبب به شهادت رسيدند .

منابع 

  1 ـ بحارالانوار: ج 43 ص 195.

2 ـ الكوكب الدرى: ج 1 ص 194.

3 ـ بحارالانوار: ج 28 ص 62.