1 - ستايش حق تعالی :

ستايش سزاوار خداوندی است كه كس نتواند از فرمان قضايش سرپيچد و مانعي

نيست كه وي را از اعطای عطايا ، باز دارد . و صنعت هيچ صنعتگری بپای

 صنعت او نرسد . بخشنده بي دريغ است . اوست كه بدايع خلقت را بسرشت

و صنايع گوناگون وجود را با حكمت خويش استوار ساخت ....... 2 ـ  تجديد عهد و

 ميثاق با خدا :پروردگارا بسوی تو روی آورم . و به ربوبيت تو گواهی دهم .

و اعتراف كنم

كه تو تربيت كننده و پرورنده منی . و بازگشتم بسوی توست . مرا با نعمت آغاز

فرمودی  قبل از اينكه چيز قابل ذكری باشم .......

3 ـ  خود شناسي :

و قبل از هدايت مرا با صنع زيبايت مورد رأفت و نعمتهای  بيكرانت قرار دادی .

آفرينشم را از قطره آبی روان پديد آوردی . و در تاريكيهای سه گانه جنينی

 سكونتم دادی ؛ ميان خون و گوشت و پوست . و مرا شاهد آفرينش خويش

نگرداندی و هيچ يك از امورم را بخودم وا نگذاشتی ........

  4 ـ راز آفرينش انسان :

ولی مرا برای هدفی عالی يعنی هدايت ( و رسيدن به كمال) موجودی كامل و

 سالم بدنيا آوردی . و در آن هنگام كه كودكی خردسال در گهواره بودم ،

از حوادث حفظ كردی . و مرا از شير شيرين و گوارا تغذيه نمودی .

و دلهای پرستاران را به جانب من معطوف داشتی . و با محبت مادران به من

گرمی و فروغ بخشيدی ........

  5 ـ  تربيت انسان در دانشگاه الهی :

تا اينكه با گوهر سخن مرا ناطق و گويا ساختی . و نعمتهای بيكرانت را بر

من تمام كردی . و سال به سال بر رشد و تربيت من افزودی . تا اينكه فطرت

و سرنوشتم ، به كمال انسانی رسيد . و از نظر توان اعتدال يافت .

حجتت را بر من تمام كردی كه معرفت و شناختت را به من الهام فرمودی .......

  6 ـ  نعمتهای خداوند :

آری اين لطف تو بود كه از خاك پاك عنصر مرا بيافريدی . و راضی نشدی

ای خدايم كه نعمتی را از من دريغ داری . بلكه مرا از انواع وسائل زندگی

برخوردار ساختی . با اقدام عظيم و مرحمت بيكرانت بر من . و با احسان

عميم خود نسبت به من ، تا اينكه همه نعماتت را درباره من تكميل فرمودی ......

7 ـ  شهادت به بيكرانی نعمت های الهی :

الهی ! من به حقيقت ايمانم ، گواهی دهم . و نيز به تصميمات متيقن خود و به

توحيد صريح و خالص و به باطن ناديدنی نهادم . و پيوستهای جريان نور ديده ام .

و خطوط ترسيم شده بر صفحه پيشانی ام ، و روزنه های تنفسی ام ،

و نرمه های تيغه بينی ام . و آوازگيرهای پرده گوشم و آنچه در درون لبهای

 من پنهان است ......

8 ـ  ناتوانی بشر از بجا آوردن شكر الهی :

گواهی می دهم ای پروردگار كه اگر در طول قرون و اعصار زنده بمانم و بكوشم

تا شكر يكی از نعمات تو بجا آورم ، نتوانم مگر باز هم توفيق تو رفيقم شود ،

كه آن خود مزيد نعمت و مستوجب شكر ديگر، و ستايش جديد و ريشه دار باشد ...........

9 ـ  ستايش خدای يگانه :

معهذا من با تمام جد و جهد و توش و توانم تا آنجا . كه وسعم می رسد با ايمان

و يقين قلبی گواهی می دهم . و اظهار می دارم :

حمد و ستايش خدايی را كه فرزندی ندارد تا ميراث برش باشد .

و در فرمانروايی نه شريكی دارد تا با وی در آفرينش بر ضديت برخيزد و نه

دستياری دارد تا در ساختن جهان به وی كمك دهد .....

10 ـ  خواسته های يك انسان متعالی :

خداوندا، چنان كن كه از تو بيم داشته باشم ، آنچنان كه گويی تو را مي بينم و

مرا با تقوايت رستگار كن ! اما بخاطر گناهانم مرا به شقاوت دچار مساز !

مقدر كن كه سرنوشت من به خير و صلاح من باشد . و در تقديراتت خير و بركت

بمن عطا فرما !

11 ـ  سپاس به تربيت های الهی :

خداوندا ! ستايش از آن تست كه مرا آفريدی . و مرا شنوا و بينا گرداندی !

و ستايش سزاوار تست كه مرا بيافريدی و خلقتم را نيكو بياراستی .

بخاطر لطفی كه به من داشتی ......

12 ـ  نيازهای تربيتی از خدا :

و مرا بر مشكلات روزگار، و كشمكش شبها و روزها ياری فرمای !

و مرا از رنجهای اين جهان و محنتهای  آن جهان نجات بده و از شر بديهايی

 كه ستمكاران در زمين مي كنند نگاه بدار ........

  13 ـ   شكايت به پيشگاه خداوند :

خدايا ! مرا به كه وا می گذاری ؟ آيا به خويشاوندی كه پيوند خويشاوندی

را خواهد گسست ؟ يا به بيگانه كه بر من بر آشفتد ؟ يا به كسانيكه مرا به

استضعاف و استثمار كشانند ؟ در صورتيكه تو پروردگار من و مالك سرنوشت منی ؟

14 ـ  ای مربی پيامبران و فرستنده كتب آسمانی :

ای خدای من و ای خدای پدران من ! ابراهيم ، اسماعيل ، اسحق و يعقوب ،

و ای پروردگار جبرئيل ، میكائيل و اسرافيل . و اي تربيت كننده محمد ،

خاتم پيامبران و فرزندان برگزيده اش . ای فرو فرستنده تورات ، انجيل زبور

 و فرقان ......

     15 ـ  تو پناهگاه منی :

تو پناهگاه منی ، به هنگامی  كه راهها با همه وسعت ، بر من صعب و

 دشوار شوند و فراخنای زمين بر من تنگ گردد . و اگر رحمت تو نبود من اكنون

 جزء هلاك شدگان بودم . و تو مرا از خطاهايم باز می داری .

چرا دعایمان مستجاب نمی شود؟

خداوند در قرآن کریم می فرمایند : بخوانید مرا تا اجابت کنم شما را ، ولی گاهی پیش می آید

که انسان برای حاجتی دست نیاز به درگاه خداوند متعال دراز نموده وبرای برآورده شدن

حاجت خویش دعا می کند و با تمام وجود آن حاجت را از خداوند می خواهیم اما خداوند

دعای او را مستجاب نمی کند و آن فرد دل شکسته تر  از قبل از درگاه رحمت الهی باز

می گردد .

نکته قابل توجه این است که این سوال ( چرا دعایمان مستجاب نمی شود) از زمان ائمه اطهار

 و حتی قبل  از آن در ذهن مردم بوده است و سعی می کردند حقیقت آن را بدانند و علت آن

 هم اهمیت دعاهایی است  که از خداوند می خواهندو دوست دارند اجابت شود و چون

برآورده نمی شود این سوال در ذهن خودنمایی می کند حل ما برخی از علل برآورده نشدن

دعا هایمان اشاره می کنیم .

۱- معنی اجابت را نمی دانیم : برخی مواقع بنده مومن دعایی می کند اما اجابتی نمی بیند از

 این جهت زبان به گلایه از خداوند می گشاید . این توجه خداوند عالم و عنایت او به ماست

که ارزش دارد و هرگاه خداوند  به بنده ای توجه کند بهترین خیر را برای او رقم خواهد زد

که گاهی ندادن آن درخواست خیر ماست  و گاهی با دعا ثواب برای ما می نویسد و گاهی

گناهان ما را می بخشد اینها همه اجابت است که خداوند نسبت به ما دارد .

۲- معرفت نداریم : جمعی حضور امام صادق( علیه السلام) مشرف شده و عرض کردند :

چرا ما خدا را نیایش می کنیم ولی او دعای مارا مستجاب نمی کند ؟ حضرت فرمود : زیرا

شما کسی را می خوانید که درست نشناخته اید و چیزی را درخواست می کنید که نمی فهمید

 و بدانید دعای زیاد با کوری دل و ندیدن خدا از علامات پستی و فرومایگی است .

۳- رسیدن آن برای ما بد است :  در برخی موارد بنده مومن چیزی را از خداوند درخواست

میکند و حال آن که آن درخواستش اگر برآورده شود بسیار برای او بد است این جا مقتضای

حکمت خداوند است که آن حاجت را برای او برآورده نکند زیرا این خداوند است که عالم به

  تمام خیر و شر عالم است .

۴- فعلا صلاح ما نیست : در اینجا سخن از این است که فعلا برآورده شدن این حاجت برای

فرد خوب نیست و یا نیاز به مقدماتی دارد که باید فراهم شود اما شاید در آینده ای نزدیک

خداوند حاجتش را برآورده نماید  و در روایت نیز آمده است که گاهی بنده ای دعا می کند و

اجابت دعای او بسیت سال به تاخیر می افتد و پس از بیست سال برآورده می شود .

۵- برای این که بیشتر دعا کنیم : برخی گمان می کنند اگر دعای آنها به اجابت نرسد نشان

این است که از لحاظ اعتقادی و ارتباط با خداوند مشکل دارند و خیال می کنند حتما انسان

درست کاری نبوده اند که خداوند حاجتشان را نمی دهد و از طرف دیگر خیال می کنند هر

 کس دعای او مستجاب می شود دلیل این است که او انسان در ستکار و مومن راستین حقیقی

است و حال آن که آن چه ائمه اطهار به ما فرموده اند در برخی موارد عکس این قضیه را

ثابت می کند یعنی برخی مواقع چون دعا کننده فردی مومن و درستکاری است خداوند حاجت

او را به تاخیر می اندازد تا او بیشتر دعا کند و از این بیشتر دعا کردن خداوند ثوابی به او

مرحمت می کند .

۶- دیگر اعمال ما نا پاک است : یکی دیگر از موانع استجابت دعا اعمال و رفتار نا پسند

مومن است که در شرع از آن به گناه یاد می شود .

۷- دل  غافل است : غفلت از خداوند و توجه به امور بیهوده یکی از موانع استجابت دعای

مومن است همانطور که اشاره نمودیم باید بنده هنگام راز و نیاز تمام توجه خویش را به سوی

 خدا معطوف داشته و با امید به اجابت دعا کند و دل را از همه جدا نموده فقط متوجه خداوند

نماید زیرا توجه کامل به خداوند هنگام دعا نشان دهنده ایمان حقیقی نسبت به خداوند است .

۸- آداب دعا را به جا نمی آوریم : همانطور که هر چیزی مقدمه ای دارد و شرایط و آداب

خاصی ، دعا نیز شرایط و آداب خاص خود را دارد و تا زمانی که آن شرایط و آداب به جا

آورده نشود دعای بنده به خدا نمی رسد .

۹- دعا جای کار و تلاش را نمی گیرد : برخی مواقع بنده دعا می کند اما مستجاب نمی شود و

 علتش آن است که مطلوب و خواسته بنده در دسترس اوست زیرا از شرایط دعا این است که

آن حاجت دور از دسترس ما باشد و کلید آن از دست ما خارج باشد اما اگر کلید کاری در

 دست ما است در این جا دعا به تنهایی اثر ندارد زیرا دعا برای تحصیل توانایی است به

عبارت دیگر دعا جای کار و تلاش را نمی گیرد وبرای آنم نیست که ما بیکار بنشینیم و منتظر

 باشیم که دعا همه کارها را روبراه کند .

۱۰- برخی مواقع جای دعا نیست : برخی مواقع بنده دعا می کند و از خداوند خواسته ای را

 می طلبد اما برآورده نمی شود زیرا آن خواسته و حاجت در اختیار بنده نیست و در واقع

جایی برای دعا نمودن برای آن خواسته وجود ندارد زیرا گاهی انسان باید به شرایط اطراف

تن دهد و آن را بپذیرد .

(برگرفته از کتاب چرا دعای ما مستجاب نمی شود تالیف علیرضا اصغری حسامیه )

صلوات کلید حل مشکلات

بدون تردید خلقت انسان قرین با مشکلات سختی ها و مصائب بوده و تحمل

مشکلات و تدبیر برای حل و فصل آنها موجب آبدیدگی و ساخته شدن انسان و

جامعه می گردد. ولی باید اذعان نمود بسیاری از مشکلاتی که آرامش روحی و

روانی مردم را سلب نموده و ذهن و فکر آنها رادائما به خود مشغول کرده و به

حسب ظاهر لاینحل می نماید ؛با توکل به خداوند قادر و متعال وتلاش و کوشش

مستمر ؛ دعا ؛ مناجات و طلب استمداد از خداوند و مجاری فیض الهی با

سرعت هر چه بیشترمرتفع خواهد شد . در اینجا ما راه میانبر ؛ نزدیک و سهل

الوصولی را برای فائق آمدن بر مشکلات ؛ گرفتاریها و نا ملایمات ارائه خواهیم کرد

که هزینه زیادی بر ما تحمیل نخواهد نمود ؛ کافی است با اندکی تامل و دقت ؛

بخشی از اوقات شبانه و روزمان را که متاسفانه با غفلت ؛ بیهودگی و بطالت

سپری میشود به ذکری دل آرا و روح افزا آشنا نماییم تا ضمن بهره مندی از

فیوضات بسیار والای معنوی آن ؛ کلیدی برای گشودن قفلهای بسته زندگی

چه می فرمایید در مورد دو نفر که وارد مسجد شدند، یکی نماز بیشتری به جا اورد و دیگری

دعای بیشتری نمود  ، کدام یک از این دو افضلند ؟

امام فرمود : هر دو خوبند .

سوال کننده مجددا عرض کرد : کدام یک افضل است ؟

امام فرمود : ان کس که بیشتر دعا می کند افضل است ، مگر سخن خدا را نشنیدی که می

فرماید : بخوانید مرا تا اجابت کنم شما را ، همانا کسی که دوری می ورزد از عبادت و اطاعت

من به زودی آنها را وارد جهنم خواهم نمود .

سپس امام افزودند : دعا عبادت بزرگ است شاید بتوان گفت یکی از جهات برتری دعا بر نماز

این است که نماز اگر چه ارزشمند است و دارای ثواب فراوان اما به هر حال امری است واجب

 و بنده باید جهت رهایی از عذاب اخروی نماز را به جای آورد زیرا ترک واجب خود گناه است و

بنده را مستحق عذاب می کند ، اما دعا کردن یک امر مستحبی است و اینکه بنده ای مجبور

به دعا نشده و واجب او نشده است وقت بگذارد و برای دیگران دعا کند بسیار ارزشمند است

حال آنکه اگر بنده ای دعا نکند یا بسیار کم دعا کند مورد بازخواست قرار نمی گیرد اما اگر نماز

را به جای نیاورد و ترک کند مورد سوال قرار خواهد گرفت ، و جهت دیگر آنکه نماز اگر چه

واجب است و دارای افعال و حرکاتی خاص است اما باز هم دعا و مناجات است یعنی نماز بنده

 دعا کردن بنده است به دعاهایی که در نماز است می توان استناد کرد که خود نماز نوعی دعا

نمودن به درگاه خداوند است ، پس اگر نماز را هم دعا بدانیم ، در این صورت نماز دعای واجب

است که بنده باید به جا آورد ، اما دعای خارج از نمازش می شود مستحب و مشخص است

که ارزش مستحبات از واجبات بیشتر است .

در برخی روایات آمده است دعا کردن حتی از تلاوت قرآن هم افضل است ، چنانچه مرحوم

علامه طباطبایی در تفسیرالمیزان از رسول خدا و از امام باقر و امام صادق نقل میکند :

دعا بهتر از خواندن قرآن است به جهت اینکه خداوند متعال به رسولش می فرماید : بگو به

مردم اگر دعای شما نباشد پروردگار من به شما اعتنا نمیکند .

در این بیان آنچه سبب میشود خداوند به بنده ناچیز خود توجه و اعتنا کند دعای بنده است نه

قرائت قرآن او و نه نماز و اعمال دیگر او . و بسیاری دیگر از روایات که همه آنها اشاره به

اهمیت دعا نمودن و اظهار نیاز به درگاه بی نیاز می نمایند که مجالی برای ذکر آن روایات در

این مختصر نیست .

  است و استجابت امر دیگری است ، اگر بخواهیم دقیق تر صحبت کنیم شاید بتوانیم بگوییم آدمی

  در پی طی کردن شهر دعا رفته رفته به اضطرار نزدیک میشود و خود اضطرار مطلوب و

  نهایت هدف است وگر نه قرار نیست اتفاق خاصی روی دهد .

  در دستوراتی که از ائمه اطهار آمده است هدف توجه دادن به خداوند است در تمام امور ،

  و علم حقیقی داشتن به این مطلب که شفا دهنده همه مرضها و روا کننده همه حاجات خداوند

 علیم است.  در باب مرضهای ظاهری در روایتی از امام صادق (علیه السلام ) وارد شده که

 فرمودند :

  در گذشته پزشک را معالج میخواندند در آن روزگاران موسی ابن عمران از خداوند پرسید:

  پروردگارا درد از کیست ؟

  خداوند فرمود : از من است .

  موسی پرسید : درمان از کیست ؟

  فرمود :  از من است .

  پرسید : پس مردم با معالج چه می کنند ؟

  فرمود : او به این کار دل آنها را خوش و خرسند می سازد .

  پس از این جهت او را طبیب نامیدند .

  طبیب را نه از آن جهت طبیب می گویند که درمان می کند بیماری را ، بلکه از آن جهت طبیب

  می گویند که از بین برنده اندوه از دل است .

  پس همه امور در ید قدرت بی نهایت خداوند است .

  درمان از آن خداوند ،فقر وغنی ، ضعف و قدرت ، همه و همه از آن خداوند است و توجه

   دادن به دعا در این امور برای آن است که انسان در این لحظات و شرایط به خداوند نزدیک

  شود وگر نه اگر قرار شود در عالم نه فقیری باشد و نه مریضی ، نه گرفتاری ، نه محتاجی ،

   و نه دردمندی ، در چنین حالی فرق بین اینها مشخص نمیشود و حکمتهای خداوندی جریان

  نمی یابد و سنت خداوند از بین می رود .

  باید توجه داشت که ارزش دعا به خود دعا کردن و اظهار عجز و ناتوانی در مقابل خداوند

  است نه صرف به دست آوردن آن خواسته ، بلکه یکی از شرایط دعا تسلیم بودن به اراده و

   خواست خداوند است ، و دعا تنها یک وسیله است برای رسیدن به خیر ، گاهی خیر ما همان

   مریضی ویا فقر ویا هرمورد دیگری است که ما از آن بدمان می آید و خواسته ما برای ما

  زیان بار است لذا باید عرض کنیم خدایا اگر خیر است به ما بده و همچنین قصد و غرض از ان

   خواسته نیز خداوند باشد .

  به عنوان مثال : وقتی انسان بیمار شد مقصودش از دعا کردن برای تندرستی اش صرف زنده

  ماندن برای خواسته های نفسانی زود گذر و دنیایی که او را از آفرینش باز میدارد نباشد ، بلکه

   دعا کند که بر اساس اراده خداوند که همان طاعت و عبادت اوست زنده بماند .

  گرایش به دعا کردن باید به خاطر نفس دعا و اظهار نیاز باشد ، نه به جهت خواسته های

    نفسانی ، چرا که اهمیت دعا کردن چنانچه گفتیم به خود دعا کردن است .