| تبليغات | X |
|
اللهم عجل لوليک الفرج
تبلیغات  آخرين مطالب
امکانات سايت   شنبه بیست و نهم بهمن 1390 :: 20:39 :: نويسنده : کربلایی محمدرضا کاشانیان
صلح امام حسن مجتبی علیه السلام
امام حسن مجتبى (علیه السلام ) در 21 رمضان سال 40 قمرى، پس از شهادت پدر ارجمندش حضرت علی (علیه السلام ) بنا به در خواست یاران امیرمؤمنان(علیه السلام ) و سایر مردم، خلافت اسلامى را پذیرفت . "معاویة بن ابى سفیان" كه اقدام به ایجاد حكومت مستقل و خود خوانده در شام نمود، در آغاز حكومت امام حسن (علیه السلام) اقدام به فتنه انگیزى نمود و با ارسال جاسوسان و نفوذ در میان بزرگان قبیله ها زمینه دیگرى را فراهم ساخت . از سوى دیگر، نفاق و خیانت برخى از سران سپاه امام حسن (علیه السلام ) و پیوستن آنان به سپاه معاویه و ناخرسندى مردم به ادامه جنگ و خون ریزى ، دشمن را جسورتر كرده و وى را به تهاجم همه جانبه نظامى وادار نمود . آن حضرت نیزاعلان بسیج عمومى نمود و رزمندگان كوفه و سایر شهرها را براى دفع تهاجم دشمن فراخواند. هنگامى كه دو سپاه در برابر یكدیگر قرار گرفتند و درگیرىهاى پراكندهاى میان آنان به وقوع پیوست ، برخى از سران سپاه امام حسن مجتبى (علیه السلام )، از جمله "عبیدالله بن عباس" كه فرماندهى كل را بر عهده داشت، به سپاه معاویه پیوست و از این راه، توان روحى و فیزیكى سپاه امام را كاهش دادند. نفوذىهاى معاویه ، در میان سپاهیان امام حسن (علیه السلام ) و در میان عامه مردم شهرها، اقدام به شایعه پراكنى و گمانه زنىهاى خلاف واقع كردند و رزمندگان را از داخل، دچار تردید و تزلزل نمودند. به طورى كه برخى از سپاهیان، شبانه از اردوگاهها و پادگانها گریخته و صحنه نبرد را ترك مى كردند و حتى در "ساباط مداین"، به خیمه گاه امام حسن (علیه السلام ) هجوم آورده و اقدام به غارت و بىنظمى نمودند و در یك رویدادى، امام حسن مجتبى (علیه السلام ) را ترور كرده و وى را به شدت زخمى نمودند. ریش سفیدان و صاحب نفوذان عراق و حجاز و برخى از فرماندهان سپاه امام حسن (علیه السلام )، مخفیانه نامه هایى به معاویه داده و اظهار اطاعت و پیروى مىنمودند و حتى نوشتند كه حاضرند امام را تسلیم وى كرده و یا او را به قتل رسانند. سرانجام، امام حسن (علیه السلام) مجبور به پذیرش صلح ناخواسته شد و بر اساس شرایطى، خلافت را به معاویة بن ابى سفیان وا گذاشت و خود از آن كناره گرفت چهارشنبه بیست و هشتم دی 1390 :: 17:14 :: نويسنده : کربلایی محمدرضا کاشانیان
شهادت امام حسن مجتبی (عليه السلام )
 امام حسين (عليه السلام ) بعد از غسل و كفن و نماز، آن حضرت را به طرف مرقد شريف پيامبر( صلی الله عليه وآله و سلم ) حمل كردند . با ديدن اين منظره برای مروان و بقيه بنی اميه كه با سلاح و به همراه عايشه آمده بودند شكی باقی نماند كه می خواهند آن حضرت را در كنار پيامبر( صلی الله عليه وآلهو سلم ) دفن نمايند . لذا آمدند و مانع شدند ، و عايشه در حالی كه سوار درازگوشی بود گفت : مرا با شما چه كار است كه می خواهيد كسی را كه من او را دوست ندارم در خانه من دفن كنيد . مروان ملعون هم نظير اين مطالب را گفت ، و ابن عباس به او و عايشه جواب داد . فرزندان عثمان هم مانع شدند و گفتند : هرگز نمی شود كه عثمان در بدترين مكانها دفن شود و حسن با رسول خدا به خاك سپرده شود . امام حسين (عليه السلام) فرمود : به خداوندی كه مكه و حرم را محترم گردانيده ، حسن (عليه السلام ) فرزند علی و فاطمه (عليهم السلام ) سزاوارتر است بر پيامبر( صلی الله عليه وآله ) از كسانی كه بدون اجازه داخل خانه او شده اند . بخدا قسم او سزاوارتر است از حمال خطاها عثمان، كه ابوذر را از مدينه بيرون كرد و عايشه جلو قبر پيامبر( صلی الله عليه وآله و سلم ) رفت و گفت : تا يك مو در سر من هست نخواهم گذاشت او را در اين جا دفن كنيد . در اينجا بنی مروان جنازه آن حضرت را تير باران كردند . بنی هاشم دست به شمشير بردند ، ولی امام حسين (عليه السلام ) مانع شده فرمودند : وصيت برادرم نبايد ضايع شود . سپس 70 تير از جنازه آن حضرت بيرون كشيدن و اين در حالی بود كه امام مجتبی (عليه السلام ) به امام حسين (عليه السلام ) خبر داده بودند كه عايشه بعد از شهادت ايشان چه جنايتی را مرتكب می شود . پس از آن حضرت سيد الشهداء (عليه السلام ) كلماتی فرمودند كه اگر وصيت برادرم نبود می دانستيد كه شمشيرهای الهی در كجا و چگونه بر شما فرود می آمد . سپس بدن مطهر آن حضرت را به بقيع آوردند و در كنار جده اش فاطمة بنت اسد (عليها السلام ) دفن نمودند . یکشنبه بیست و پنجم دی 1390 :: 17:4 :: نويسنده : کربلایی محمدرضا کاشانیان
مختصری از زندگی امام حسن مجتبی ( علیه السلام )
 امام حسن مجتبی ( علیه السلام ) نخستین میوه پیوند فرخنده حضرت علی ( علیه السلام ) با دختر پیامبر در نیمه ماه مبارک رمضان و به قول مشهور در سال سوم هجرت در شهر مدینه دیده به جهان گشود .مراسم نامگذاری و سایر آداب اسلامی مربوط به نوزاد توسط پیامبر انجام گرفت ونام حسن که گویا تا آن موقع در میان اقوام عرب مشهور نبود ؛ از طرف رسول خدا برای اوبرگزیده شد . ابن بابویه به سندهای معتبر از حضرت امام سجاد ( علیه السلام ) روایت کرده است هنگامی که امام حسن ( علیه السلام ) متولد شد ؛ حضرت فاطمه ( سلام الله علیها ) بهامیر المومنین علی ( علیه السلام ) فرمود : برای او نامی انتخاب کن . حضرت علی ( علیه السلام ) فرمود من هرگز در نامگذاری او بر پیامبر سبقت نمی گیرم . پس او را در جامه ای پیچیدند و به خدمت حضرت رسول ( صلی الله علیه و آله وسلم ) آوردند . پیامبر پرسید که او را نامی گذاشته ای آن حضرت فرمود : که بر شما سبقت نخواهم گرفت . حضرت رسول اکرم ( صلی الله علیه و آله وسلم ) فرمود که من نیز سبقت بر پروردگار خود نمی گیرم آن گاه حق تعالی به جبرییل امر کرد که نزد پیامبر برو و بگو که علی نسبت به تو به منزله هارون است به موسی . پس فرزند او را به نام پسر هارون نامگذاری کن . جبرییل بر آن حضرت نازل شد و آن حضرت را مبارک گفت و عرض کرد : خداوند فرموده است که این مولود را به اسم پسر هارون نامگذاری کن .حضرت فرمود اسم او چه بود ؟ جبرییل گفت که اسم او شبر بود . آن حضرت فرمود : اما لغت من عربی است . جبرییل گفت او را حسن نام گذار . و به این ترتیب پیامبر او را حسن نامید . کنیه امام حسن مجتبی ( علیه السلام ) ابو محمد است و القاب آن بزرگوار سید ؛ سبط ؛ امین ؛ حجت ؛ نقی ؛ زکی ؛ مجتبی و زاهد ذکر شده است . امام مجتبی ( علیه السلام ) از دوران پر عظمت پیامبر جد بزرگوار خود چند سالی را بیش درک نکرد و هفت ساله بود که پیامبر بدرود حیات گفت و به فاصله کوتاهی مادر گرامی او فاطمه زهرا ( سلام الله علیها ) نیز دیده از جهان فرو بست و یگانه عامل تسلی امام حسن و برادرش امام حسین ( علیهم السلام ) ؛ آغوش گرم و پر مهر پدرش علی ( علیه السلام ) بود . او از دوران جوانی از لحاظ علم و دانش ؛ چهره درخشان و ممتازی به شمار می رفت و به مشکلات مردم پاسخ می گفت . امام حسن ( علیه السلام ) دارای امتیازات اخلاقی و فضایل والایی بود . در سخاوت او همین کافی است که در طول عمر مبارک خود ؛ دو بار تمام اموال و دارایی خویش را در راه خدا انفاق نمود و سه بار دارایی خود را به دو نیم تقسیم کرد و نیمی از آن از را در راه خدا بذل کرد و نیمی را برای خود نگاه داشت . امام حسن مجتبی ( علیه السلام ) شجاعت و شهامت را از پدر به ارث برده بود . او در جنگ جمل از طرف حضرت علی ( علیه السلام ) مامور شد به کوفه برود و مردم را جهت شرکت در این جهاد مقدس دعوت کند و آن حضرت توانست علیرغم کار شکنی های استاندار کوفه که با علی ( علیه السلام ) رابطه خوبی نداشت ؛ نه هزار نفر از مردم کوفه را به میدان جنگ اعزام کند . او نه تنها در جنگ جمل در صف مقدم جبهه بود ؛ بلکه در نبرد صفین با سخنان پرشور و مهیج خود مردم عراق را برای سرکوبی سپاه شام دعوت کرد . وقتی او بر قلب سپاه دشمن حمله کرد ؛ امیر مومنین ( علیه السلام ) از یاران خود خواست تا او و برادرش حسین بن علی را از ادامه جنگ باز دارند که نسل پیامبر با کشته شدن این دو شخصیت قطع نشود . پس از شهادت حضرت علی ( علیه السلام ) امام حسن مجتبی ( علیه السلام ) به منبر رفت و درباره فضایل پدر بزرگوار خود خطابه ای ایراد کرد . در این موقع مردم کوفه گروه گروه برخاستند و با او به عنوان جانشین پیامبر و رهبر امت بیعت کردند و بدین ترتیب زمامداری جامعه اسلامی بر حضرتش به صورت واجب عینی در آمد . وقتی خبر شهادت حضرت علی ( علیه السلام ) به شام رسید ؛ معاویه با سپاهی گران و ارتشی منظم به سوی کوفه حرکت کرد تا زمام امور مسلمانان را به دست بگیرد و امام حسن ( علیه السلام ) را وادار به تسلیم نماید . اوضاع و شرایط نا مساعد داخلی عراق ؛ دست به دست هم داد و وضعیتی به وجود آورد که صلح با معاویه به عنوان یک مساله ضروری بر امام تحمیل گردد به گونه ای که حضرت جز پذیرفتن صلح چاره ای ندید و هر کس به جای او بود و در شرایط او قرار می گرفت ؛ چاره ای جز قبول صلح نداشت . عاقبت امام حسن ( علیه السلام ) توسط همسرش جعده و به تحریک و تطمیع معاویه ؛ به وسیله زهر مسموم گردید و شهید شد سه شنبه دوازدهم بهمن 1389 :: 17:32 :: نويسنده : کربلایی محمدرضا کاشانیان
شهادت امام حسن مجتبی(علیه السلام ) اگرچه معاویه به بیشتر اهداف شوم خود رسیده بود ولی در عین حال وجود امام حسن ( علیه السلام ) را مانع بزرگی بر سر اهداف انحرافی خود میدید . یکی از هدف های او تعین جانشین برای خود بود که با بودن امام حسن ( علیه السلام ) در اجرای این تصمیم دچار هراس بود . از سوی دیگر امام حسن ( علیه السلام ) هر وقت فرصت مناسبی می یافت اعتراض خود را به معاویه آشکار می ساخت و او را طاغوت می خواند . از این رو معاویه تصمیم گرفت آن حضرت را با زهر مسموم کند و برای این کار جعده دختر اشعث بن غیث را که همسر امام نیز بود ، مناسب دید . او جعده را تحریک کرد و صد هزار درهم برای او فرستاد و وعده داد که اگر حسن بن علی را مسموم سازد او را به همسری فرزند خود یزید در آورد . جعده فریب وعده معاویه را خورد و امام را با زهر مسموم کرد . امام صادق ( علیه السلام ) فرموده است : اشعث بن قیس در خون امیرالمومنین علی ( علیه السلام ) شرکت نمود و دخترش جعده حسن ( علیه السلام ) را مسموم کرد و پسرش محمد در خون حسین ( علیه السلام ) شرکت نمود . معاویه که گزارشهای رسیده از مدینه را به دقت می خواند ، وقتی از شهادت امام آگاه شد فوق العاده خوشحال گشت ، زیرا بزرگترین مانع در برابر مقاصد خود را از میان برده است . عمر بن اسحاق می گوید : در محضر امام حسن ( علیه السلام ) بودم و امام حسین ( علیه السلام ) نیز آنجا بود . آن حضرت برای تطهیر از خانه بیرون رفت وقتی که بازگشت فرمود : مرا بارها زهر دادند ولی هیچ گاه مانند این بار نبود . همانا پاره ای از جگرم افتاد . آورده اند وقتی امام حسن ( علیه السلام ) از کاسه شیری که جعده به او داد نوشید فرمود : ای دشمن خدا مرا کشتی ، خدا ترا بکشد . به خدا سوگند که بعد از من آسایشی نخواهی یافت ، آن ملعون تو را فریب داده است ، خدا تو را و اورا به عذاب خود گرفتار نماید . پس از دو روز که آن حضرت در درد غوطه ور بود سرانجام به جد بزرگوار و پدر عالی قدر خود ملحق گردید . معاویه بعد از این جریان درباره جعده به وعده خود عمل ننمود . هنگامی که نشانه های رحلت در وجود امام حسن ( علیه السلام ) آشکار شد برادرش حسین (علیه السلام ) را به حضورش طلبید و فرمود ای برادر ، هنگام فراق فرا رسیده است . من به خدایم می پیوندم . مرا زهر داده اند . جگرم در طشت افتاد ، تو را به آن حقی که بر تو دارم مبادا در این باره سخنی به میان آوری . هنگامی که از دنیا رفتم . چشمانم را بپوشان مرا غسل بده و کفن کن و بدنم را در تابوت بگذار و به سوی قبر جدم رسول خدا ( صلی الله علیه و آله وسلم ) ببر تا با او تجدید عهد نمایم . به زودی با خبر می شوی که مردم گمان می کنند تو می خواهی مرا در کنار قبر پیامبردفن کنی پس به سوی تو می آیند تا از این کار جلوگیری نمایند . تو را به خدا سوگند می دهم مبادا در مورد من به اندازه شیشه حجامت خونی ریخته شود .
جنادة بن ابی امیر نقل نموده که خدمت امام حسن (علیه السلام ) رفتم در پیش روی آن حضرت طشتی بود و پاره های جگرش در آن طشت می ریخت ، گفتم چرا خود را معالجه نمی کنید فرمود : مرگ را به چه چیز می توان علاج کرد ؟ سپس موعظه نمود ... تا آن که نفس مبارکش منقطع گشت و رنگ مبارکش زرد شد . امام حسین ( علیه السلام ) برادرش را در آغوش گرفت و راز بسیاری گفته شد سپس آن حضرت ودایع خلافت را به امام حسین ( علیه السلام ) سپرد . آن گاه روح مقدس امام حسن ( علیه السلام ) به ریاض قدس پرواز کرد و در اثر همان زهری که معاویه توسط جعده به آن حضرت خورانده بود ، به شهادت رسید . اللهم عجل لوليک الفرج 
تبلیغات
منوي اصلي حدیث تصاویر بین الحرمین 
تاریخ موضوعات
سايت هاي مفيد
|
||
 |
