قد دلجویش به شاخه شمشاد می‏ماند؛ سایه‏ گستر و پربار .

جام چشم‏هایش چون شط شراب است، زلال و درخشنده‏ تر از آفتاب .

کمال ابروانش به رعد شباهت دارد ؛ به ستیغ کوه .

طره مشکین گیسوانش ، شاخه طوبی را به یاد می‏آورد ؛ سبک و رها چون موج .

حُسن یوسف در مقابل توفان زیبای اش ، پیراهن درید و شاهدان عالم قرب ،

از شکوه وجودش ،  پای در گل ماندند و خوب رویان دل بُرده از جهان ،

انگشت حیرت خویش را به بهای ترنج بریدند .

اما این زیبایی صورت ، حجابی است تا آن سر غیبیه ،

مکتون بماند و این ظاهر خَلقی ، آن باطن خُلقی را پرده ‏داری می‏ کند .

صدف را دیده‏اید که با همه زیبایی و شگفتی‏ اش ، محزون مروارید است ؟

تا صدف را نگشایید ، کجا می‏توانید به آن گوهر پنهانی وجود دست یابید ؟!

این کوثرنشان حیدری‏ نسب ، در جمال لم یزلی‏ اش، آیینه‏ داری پیامبر را می‏کند ،

اما تو در تعلق و تعیین این جلوه و جذبه ظاهری نمان .

پشت این آیینه هزار جلوه ، وجود صیقل یافته‏ای است که بیش از همه ،

بر حقیقت پنهان محمدیه  نزدیک است .

بی‏ جهت علی اکبر علیه السلام  را پیامبر دوباره آل اللّه‏ ننامیده‏اند ؛

تو بهانه این نسبت را در ظهور عینی او جستجو می‏کنی ،

اما دلیل ، در حضور غیبی اوست .

چاره‏ ای نیست ! تو نیز برای یافتن آن نور پشت دریاها ، باید در وجود حضرتش غرق شوی !

شبیه‏ ترین غنچه به بهار

علی اکبر ( علیه السلام ) :

می‏ آیی و کائنات به تو سلام می‏ کنند .

عطر آرام تو که از افق لبریز می‏شود ، جهان در دامنه زلال روح تو به نماز می‏ ایستد .

آفتاب در پیشانی تو شدت می‏ گیرد .

تمام میوه‏های درختان شاداب می‏شوند و برگ‏های سبز برای تو شعر می‏ خوانند .

گل‏های سرخ از لبخندهای بی ‏مضایقه تو جان می‏گیرند و همه رودها ، به شوق عطر تو به

دریا می‏ ریزند .

همه موج‏ ها از تو یاد گرفته‏اند که هیچ‏ گاه از رفتن باز نمانند .

پیش از آنکه بیایی ، ابرها نام زلالت را بر همه باریده بودند .

همه نام تو را می‏ دانند . همه تو را می‏ شناسند . تو شبیه‏ ترین غنچه‏ها  به بهاری ،

تو شبیه‏ ترین شکوفه‏ های ازل به پیامبری .

همه عطر تو را می‏ شناسند ؛ نارنج‏ ها ، ابرها ، بادها و گنجشک‏ها .

نام تو در خون همه گلبرگ‏ های زیبا جریان دارد .

همه عطرها از مهربانی تو سرچشمه می‏گیرند .

تمام اردیبهشت‏ ها از آغوش گرامی تو جان می‏گیرند .

بهشت ، بهانه ‏ایست برای دیدن تو .

بی‏ تو ، بهار توهمی بزرگ است که به کویرهای بی‏ پایان ختم می‏شود .

تو مسافر تمام قلب‏ هایی هستی  که پرنده‏ها را دوست دارند .

با تو می‏توان خورشید را به کوچک‏ترین ایوان‏ها دعوت کرد .

و باران را مهمان تمام شیشه‏های غبار گرفته بی‏ رهگذر کرد .

امشب به یمن آمدنت تمام آینه‏ها قد می‏کشند .

ابرها همه باران می‏ شوند تا بی ‏واسطه گونه‏ ها ی بهشتی‏ ات را ببوسند .

با آمدنت ، عشق به مهمانی خانه‏ های فراموش شده می‏ رود .

و سقف خانه‏ ها ستاره‏ پوش می‏ شوند.

امام حسین ( علیه السلام ) :

با گذشت ترین مردم کسی است که در زمان قدرت داشتن گذشت کند .

                 الدره الباهره صفحه 24

ولادت امام حسین ( علیه السلام )

 بلبل امشب نغمه خوانی می کند

آسمان را اختر فشانی می کند

عشق از عشقش تبسم کرده است

عقل دست و پای خود گم کرده است

عطر فردوس برین دارد نسیم

ملک هستی گشته جنات النعیم

عاشقان را فصل شیدایی شده

خانه زهرا تماشایی شده

مهد ناز او زیارتگاه شد

جلوه گر رخسار ثارالله شد

لب گشود و دلبری آغاز کرد

بوی عطرش قفل گل را باز کرد

برلبش آب حیات است این پسر

کشتی راه نجات است این پسر

ناز او را حی سر مد می خرد

 از خدا هم این پسر دل می برد

بال و پر جبرییل چون پروانه زد

دست زهرا گیسویش را شانه زد

می کند با اشک پیغمبر وضو

تا بگیرد بوسه از زیر گلو

لحظه های عیش و خرم حالی است

حیف امشب جای زینب  خالی است

مرتضی بر او گل افشانی کند

مصطفی گهواره جنبانی کند

 آب امشب از خجالت آب شد

سنبل مویش به پیچ و تاب شد

ای طبیبم درد من را چاره کن

یک نگاهی بر من از گهواره کن

ای فروغ عالم آرا کیستی ؟

خود بگو ای دلبر ما کیستی ؟

کیستی ؟ ای انبیا پا بست تو

کیستی ؟ ای اولیا سر مست تو

کیستی تو مستی پیمانه ها

کیستی شمع همه پروانه ها

نور خورشید و مه و کوکب تویی

سایبان محمل زینب تویی

کوفه را غرق طراوت کرده ای

روی نی قرآن تلاوت کرده ای

بینوایم اشک چشمم توشه است

کعبه ام آن مرقد شش گوشه است

از ازل الفت گرفتم با حسین

تا نفس دارم بگویم یا حسین

 ولادت حضرت ابالفضل العباس ( علیه السلام )

 ای علمداری که دستت بوسه گاه مرتضاست

 افضل الاعمال حیدر بوسه بر دست شماست

اقتدا بر مرتضی کردند جمع اهل بیت

دست تو سرشار از عطر نسیم بوسه هاست

 بوسه بر دست تو طعم بوسه بر قرآن دهد

دستهایت آیه های سفره دار هل اتاست

امتیاز بوسه بر دست تو دست فاطمه است

چونکه مسّ آیۀ تطهیر پاکان را سزاست

صف کشیدند انبیاء تا که خدا رخصت دهد

بوسه بر دستت زنند این آرزوی انبیاست

گر خدا قسمت کند یک بوسه بر دستت زنیم

ما و نسل ما خدایی تا ابد حاجت رواست

ای که در سجده دو دست و صورتت بر روی خاک

 باعث گرمی بازار مناجات خداست

ای که ساعتها میان سجده می گفتی خدا

 بنده ای کوچک به درگاه تو گرم التجاست

 تا که دست تو به سوی آسمان می شد بلند

حق ندا می داد وقت استجابت بر دعاست

پینۀ پشانی ات العفو گو تا محشر است

 اشک تو آمرزش ما بندگان پر خطاست

 ای که می دادی قسم حق را به نام فاطمه

خاک نخلستان ز اشک جاری تو با صفاست

حیف باشد گر فقط از خوشگلی ات دم زنیم

کمترین مدح تو گفتن از رخ و از چشم هاست

گرچه یوسف را خدا از صورت تو خلق کرد

حسن صورت شمّه ای از سیرت تو با وفاست

در اطاعت بهترین و در عبادت برترین

دست و چشم تو مطیع پادشاه کربلاست

می توانستی به هم ریزی تمام خصم را

لیک گفتی امر امر زادۀ خیر النساست

ای برادر بر امامین و عموی نه امام

عمیّ العباس ذکر دائم آل عباست

ما یقین داریم هنگام فرج ای ذوالعلم

ببرق صاحب زمان بر دوش تو صاحب لواست

فوق ایدیهم یداللهی که فرموده خدا

وصف دست توست که بالاترین دستهاست

حضرت سقّا مه هاشم تماشای رخت

کاشف الکرب حسین و زینبین و مجتباست

 لقمه لقمه از غذای روز تاسوعای تو

ارمنی گیرد شفا چون سفره ات دارالشفاست

بر علی سوگند ای حیدر جمال علقمه

روز تاسوعای تو روز غدیر کربلاست

 روز تاسوعا حوائج را بر آورده می کنیم

چونکه عاشورا فقط هنگامه شور و عزاست

مادرت ام الفضائل حضرت امّ البنین

فاطمه است و دومین همسنگر شیر خداست

مادر قامت رشید چار سردار رشید

مادر رزمندگان جبهۀ کرب و بلاست

مرتضی خواهان او شد از دعای فاطمه

گوهری نایاب بود و قدر دانش مرتضاست

در مدینه می نماید مادری بر زائران

دست پخت فاطمه از دست او خوردن بجاست

در فراق قبر زهرا تربت امّ البنین

در مدینه باعث آرامش دلهای ماست

روزگاری که شود آباد گلزار بقیع

بیت سقّاخانۀ امّ البنین آنجا بپاست

 ای برادرهای تو باب الحوائج برهمه

شیعه حتّی غافل از این حلقۀ مشگل گشاست

مادرت وقت سفر فرمود بر اخوان تو

پاسداری از حریم دخت زهرا باشماست

همچو پروانه به گرد محملش حلقه زنید

لحظه ای گر دور باشید از حریم او خطاست

این وصیت تا به شهر شام هم پایان نداشت

دید زینب چار سر بر گرد او حیدر نماست

 یل به آن گویند که پشتش نیاید بر زمین

 تو به صورت بر زمین افتاده ای زهرا گواست

 ولادت امام سجاد ( علیه السلام )

اى دل امشب خرّمى اى ديده با شادى قرينى

شاديت اى ديده زان باشد كه با دل همنشينى

ديده و دل در غم و شادى هم آوازند باهم

 منعكس بينى غم و شادى به دل گرنيك بينى

اين دو را فرمانروا عقل است و عقل امروز گويد

فارغ از غم هستى اى دل ديده مى‏ گويد چنينى

 كرد نور عقل امشب ديده و دل را منور

 هر سه سرمست تو مى ‏باشند زيرا نازنينى

دلبرا بردى دل از ما با نگاهى جاذبانه

ديده شد مجذوب از ديدار تو چون مه جبينى

منبع فيض خداوند كريم و ذوالجلالى

مهبط انوار بى پايان رب العالمينى

مظهر ذات خدايى حجت پروردگارى

مشتق از نور محمد رحمة للعالمينى

نام ناميت على همنام جدت مرتضايى

نور چشم فاتح خيبر اميرالمؤمنينى

ميوه ى بستان زهرا حضرت ام الائمه

ششمين از چهارده معصوم و امام چارمينى

 پاره‏ى قلب حسين بن على شاه شهيدان

افتخار شهر بانو بانوى ايران زمينى

 روى دخت مجتبى آن بانوى با عزو عصمت

تكيه گاه حضرت باقر امام المتقينى

مانده قرآن از محمد و ز على نهج البلاغه

از تو جاويدان صحيفه چون تو خود حصن حصينى

 انت زين العابدين در شأن تو گرديده نازل

 اين لقب خاص تو مى‏باشد كه زين العابدينى

حضرت سجادى و بيمار دشت نينوايى

سرپرست كودكان آل خيرالمرسلينى

خاك عالم بردهانم باد ناچارم كه گويم

ناظر اعمال بى شرمانه ى آن لعينى

شام عاشورا تو بودى محرم اسرار زينب

عمه غمديده ات را بهترين يارو معينى

باغل و زنجير فرمودى سفر از كوفه تا شام

قافله سالار جمعى داغدار و دل غمينى

 مقدم و ميلاد تو بر شيعيان باشد مبارك

 چون تو پشتيبان مايى و شفيع واپسينى

شمه ای از فضائل و سجایای امام موسی کاظم ( علیه السلام )

از جمله فضائل آن حضرت این بود که در دل شب های تار ؛ صدقاتی از جنس و

 نقد به دوش می کشید و مانند پدر بزرگوارش به در خانه مستمندان می رفت و چنان

کمک می کرد که آنان نمی دانستند این کمک ها از سوی کیست . اکثرا تا سیصد دینار

 به آنها می بخشید و توزیع می کرد .

آن حضرت به قرائت قرآن ملازمت بسیار داشت و با صوت

 خوش قرآن را تلاوت می کرد .

روایت شده است که امام کاظم ( علیه السلام ) آن قدر از خوف خدا می گریست که

محاسنش از اشک خیس می شد و هنگامی که آیات قران را می خواند محزون

می شد و می گریست وشنونده ها ان چنان تحت تاثیر تلاوت قرآن ان حضرت قرار

می گرفتند که بی اختیار گریه می کردند .

حضرت امام موسی کاظم ( علیه السلام ) بیش از هر کس صله رحم می کرد و

به خانه آشنایان می رفت و به آنان انعام می داد .

از فضائل اخلاقی آن حضرت این بود که به هر کس می رسید تقدم بر سلام داشت و

 با غلامان رفتاری پسندیده می کرد و حتی با آنان مشورت می نمود .

حضرت می فرمود : فهم و شعور؛ ربطی به سیاه و سفید بودن ندارد ؛ چه بسا که

سیاهان و غلامان بهتر مطلب را درک نمایند .

درباره سجده های طولانی حضرت مطالب بسیاری نوشته اند .

هشام بن احمر می گوید همراه امام کاظم ( علیه السلام ) بودم و آن حضرت سوار بر

 مرکب بود و با هم در خارج شهر مدینه حرکت می کردیم ناگاه دیدم آن حضرت از

 پشت مرکب پیاده شد و به سجده افتاد و سجده طولانی انجام داد سپس سر بلند کرد .

 از آن حضرت پرسیدم قربانت گردم چرا سجده طولانی کردید ؟

امام فرمود : هنگام حرکت به یاد نعمتی افتادم که خداوند به من عطا فرموده است و

خواستم خدا را به خاطر آن نعمت سجده و ستایش کنم .